کنار پنجره می نشینی با یک استکان چای  داغ ...طبقه نهم دفتری که بیشترین ساعات روز را در آن سپری می کنی درست عین محل کار سابقت ....منتها آدمهای اینجا  که به تعداد انگشتان یک کف دست هم نمی رسند هر کدام عالمی دارند برای خود که زمین تا آسمان با آدمهای قبلی فرق می کند... اینجا کاری به کارشان نداشته باشی کمتر کاری به کار تو دارند..کمتر سوالی می پرسند که تو دوست نداری حتی به آنها فکر کنی چه برسد که جواب دهی...اینجا آدمهایش آرامند و بی تنش و تو سالهاست که عادت کرده ای به اضطراب و دلهره و بهانه وپرسش...بگذریم. از پنجره می گفتم و استکان چای!

اگر سفارش و تلفن و گزارش و افکار مزاحم بگذارند(که معمولا نمی گذارند) فرصت خوبی داری برای مرور  روزهای پشت سر.... گاهی عجیب  غرق می شوی در گذشته های نه چندان دور...مثل خاطر ات روزهایی که مقید بودی خودت را هر کجا که باشی برسانی به مراسم عاشورای شهرت...ذهنت می رود تا ترمینال جنوب ...اتوبوس شیراز به جای اتوبوس اوس غلام و ممد علی  ...طبیعی بود که بلیط به اندازه کافی نباشد چون همه می خواستند برگردند..انگار این حس مال همه هم ولایتی های  تهران نشین بود...  اما تو هم باید حتما می رفتی ....

اینجا مالزی است  دو باره چایی را هورت می کشی و  دلت می رود تا دو راهی سورمق.. سرمای کشنده کولی کش...ساعت چهار و پنج صبح ... صدای شغال و سگ گرگ ...اما خیالی نبود ....دست در جیب منتظر می شدی که نور چراغ ماشینی از دور تورا دعوت کند به  ادامه سفر..راننده  معمولا آشنا  از کار در می آمد ...در حالی که تو  دو دستی خودت را با هوای داغ ماشین گرم می کردی..راننده تند تند سوال می کرد ..از کدوم امامیا هسک؟ چکار میکنک تهرون؟و...

هنوز اینجا کنار پنجره نشسته ای... جرعه های آخرچای سرد شده و تو بعضی از افکار را با دور تند  از ذهنت می گذرانی...دسته  محله بازار و تعصب تو  برای سینه زدن در آن  و حسرتی که در دل پنهان می کردی که چرامحله بازار مثل  دسته درب قلعه  شلوغ نیست...واین که چرا حاج رضا قنبری با آن صدای گرم و دلنشینش در دسته ما نمی خواند...

دوباره مات می شوی... دلت می رود تا محله جهانستان ..تا پشت بام خانه ات در روز عاشورا که آشنا و غریبه جمع می شدند تا سیل دسته کنند...

 وحالا دوباره دلت بد جوری  تنگ می شود برای بهترین پدری که می شناختی برای قلبی که به وسعت تمام دنیا بود...برای او که عاشق مهمان بود ومهمانهای امام حسین که دیگر جای خود را داشتند ...

اینجا مالزی است  کنار پنجره... طبقه نهم!

 

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست

                                                          باورکنید که پاسخ آیینه سنگ نیست

همین.....!

محمد رضا هم ساک سفر بست ورفت...دو باره  ما ماندیم و علی و حوضش!

محمد رضا تو این مدت فقط  یک دوست و همکار اداری نبود.. برادر بود .. همراه بود و محرم راز.. درهمه  روزها و لحظه های پریشانی وپشیمانی..

اگر چه اواین روزها حواس درست و در مونی نداره امااین شعر و مطلب در بست تقدیم میشه به محمد رضا و اون قلب پاک و مهربونش..

همین امروز دلم برای خنده های کودکانه ش تنگ شد.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

شهر خالی، جاده خالی، کوچه خالی، خانه خالی
 
جام خالی، سفره خالی، ساغر و پیمانه خالی

کوچ کرده دسته دسته آشنایان عندلیبان

باغ خالی، باغچه خالی، شاخه خالی، لانه خالی

وای از دنیا که یار از یار می ترسد

 غنچه های تشنه از گلزار می ترسد

عاشق از آوازه ی دیدار می ترسد

پنجه خنیاگران از تار می ترسد

شه سوار از جاده هموار می ترسد

این طبیب از دیدن بیمار می ترسد

سازها بشکست و درد شاعران از حد گذشت

سالهای انتطاری بر من و تو بد گذشت

آشنا نا آشنا شد ، تا بلی گفتم بلا شد

گریه کردم ناله کردم حلقه بر هر در زدم

سنگ سنگ کلبه ویرانه را بر سر زدم

آب از آبی نجنبید خفته در خوابی نجنبید

چشمه ها خشکید و دریا خستگی را دم گرفت

آسمان افسانه ما را به دست کم گرفت

جام ها جوشی ندارد عشق آغوشی ندارد

بر من و بر ناله هایم هیچکس گوشی ندارد

شهر خالی، جاده خالی، کوچه خالی، خانه خالی

جام خالی، سفره خالی، ساغر و پیمانه خالی

کوچ کرده دسته دسته آشنایان عندلیبان

باغ خالی، باغچه خالی، شاخه خالی، لانه خالی

باز آ تا کاروان رفته باز آید

باز آ تا دلبران ناز ناز آید

باز آ تا مطرب و آهنگ و ساز آید

تا گل افشانان نگاری دل نواز آید

باز آ  تا بر در حافظ سر اندازیم
 
گل بیفشانیم و می در ساغر اندازیم

نمي نويسم , چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني!

 حرف نمي زنم , چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي!

نگاهت نمي كنم , چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني!

 صدايت نمي زنم , زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است!

 فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام... (دکتر شریعتی)