پدرم وقتی مرد...بادآرزوهای مرا هم با خود برد....پدرم وقتی مرد...مادرم هم...مرد!

داشتم از اداره می رفتم بیرون که تلفن تحریریه زنگ زد...یک نفر از انجمن بازیگران سینما پشت خط بود..گفت:پروین سلیمانی امروز بعد از ظهر ساعت ۸ در خانه پسرش از دنیا رفت.....مدتی پیش به همراه همکارم دکتر میر سیدی به عیادتش رفتیم..تنها زندگی می کرد با پای شکسته و کمی فراموشی....دو ساعت گفتگوی ما در یک گزارش ۵ دقیقه ای خلاصه شد..اما همین ۵ دقیقه هم خیلی گزارش تلخی بود.... گفت الان هیچکس بهش سر نمی زنه...پسرش که رهبر ارکستر موسیقی بوده از دنیا رفته ..دخترش در خارج از ایرانه...و نوه بازیگر او هم درگیر کارهای خودشه...دوست با وفای او خانم فاطمه طاهری به کارهای او در حد توانش رسیدگی می کنه...آخر گفتگو رو به دوربین با گریه گفت :من شرمنده مردم خوب ایران هستم....اگه اونها نبودن من مدتها پیش مرده بودم....

امروز بعد از شنیدن خبر با خودم گفتم...خدا هیچکس رو زمین گیر نکنه....پروین سلیمانی امروز تازه راحت شد....با اون همه سابقه هنری ...در فقر و تنهایی ..باچشمهای کم بینا رفت تا شاید آینه عبرتی باشد برای اونهایی که فکر میکنند بازیگری یعنی ثروت..شهرت ... محبوبیت....امضا دادن به هواداران و........

این روزها به این فکر می کنم که ما آدمها همه تاریخ مصرف داریم...وقتی سر حالی و وضع مالیت هم خوبه...یا حداقل دیگران نباید کاری برای تو انجام دهند....این جمله رو زیاد میشنوی آًقا خیلی مخلصیم....نوکرتیم دربست ....خیلی ارادتمندیم...............اما کافیه خدای نکرده مشکلی برات پیش بیاد.....دوستان مخلص و چاکر دیگه در دسترس نیستند....بعضی ها هم برای خالی نبودن عریضه زنگی میزنند و تعارفی حواله می کنند و احوالی می پرسند......و تو هم مجبوری بگی حالت خوبه ...وبه یاد شعر سید علی صالحی می افتی:

آری حال همه ما خوب است اما تو باور نکن!

  سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!
تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار … هی بخند!
بی‌پرده بگویمت
چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
یادت می‌آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟
نه ری‌را جان
نامه‌ام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه،
از نو برایت می‌نویسم
حال همه‌ی ما خوب است
اما تو باور نکن!

وقتی بود ..نمی دیدم

وقتی خواند...نمی شنیدم

وقتی دیدم که نبود...

وقتی شنیدم که نخواند...

(دکتر شریعتی)