داشتم از اداره می رفتم بیرون که تلفن تحریریه زنگ زد...یک نفر از انجمن بازیگران سینما پشت خط بود..گفت:پروین سلیمانی امروز بعد از ظهر ساعت ۸ در خانه پسرش از دنیا رفت.....مدتی پیش به همراه همکارم دکتر میر سیدی به عیادتش رفتیم..تنها زندگی می کرد با پای شکسته و کمی فراموشی....دو ساعت گفتگوی ما در یک گزارش ۵ دقیقه ای خلاصه شد..اما همین ۵ دقیقه هم خیلی گزارش تلخی بود.... گفت الان هیچکس بهش سر نمی زنه...پسرش که رهبر ارکستر موسیقی بوده از دنیا رفته ..دخترش در خارج از ایرانه...و نوه بازیگر او هم درگیر کارهای خودشه...دوست با وفای او خانم فاطمه طاهری به کارهای او در حد توانش رسیدگی می کنه...آخر گفتگو رو به دوربین با گریه گفت :من شرمنده مردم خوب ایران هستم....اگه اونها نبودن من مدتها پیش مرده بودم....

امروز بعد از شنیدن خبر با خودم گفتم...خدا هیچکس رو زمین گیر نکنه....پروین سلیمانی امروز تازه راحت شد....با اون همه سابقه هنری ...در فقر و تنهایی ..باچشمهای کم بینا رفت تا شاید آینه عبرتی باشد برای اونهایی که فکر میکنند بازیگری یعنی ثروت..شهرت ... محبوبیت....امضا دادن به هواداران و........